Sunday, April 18, 2010

જલન...

આલયને પોતાની જાત પર ખુબ જ ગુસ્સો આવી રહ્યો હતો. તે ઉદાસી પણ અનુભવી રહ્યો હતો. હતાશા... નિરાશા... દુઃખ... આક્રોશ.... એક સાથે આટલી બધી લાગણીઓ પોતાની અંદર, પોતાના માટે અનુભવી રહ્યી હતો, એને ખબર નહોતી પડી રહી કે આવું કેમ થઇ રહ્યું છે!!!
હજી થોડી વાર પહેલાં તો તે ખુબ જ ખુશ હતો. મસ્ત મજાનાં કપડાં પહેરીને, પરફ્યુમ લગાવીને અને વાળમાં gel લગાડીને તૈયાર થઇ રહ્યો હતો અને.... આજે ૭-૮ વર્ષ પછી એની મિત્ર, બિરવાને મળવા જઈ રહ્યો હતો. આલયે બિરવાને ફોન લગાડ્યો કે હું આવી રહ્યો છું તને મળવા તારા ઘરે, કોઈ મહેમાન તો નથી ને. બિરવાએ તદ્દન નિર્દોષ રીતે કહ્યું કે, આવી જ જા ને. જીવન જ બેઠો છે. બસ... થઇ રહ્યું... આલયને ગુસ્સો આવી ગયો... એને ગુસ્સાથી કહી દીધું, તું જ મળ જીવનને. હું નથી આવતો. આવજે...  
હકીકતમાં, આલય અને બિરવા ૧૦ વર્ષ પહેલા મળ્યા હતા, કોલેજમાં. બંને એક જ કોલેજમાં, એક જ ક્લાસમાં હતા અને તેમની સોસાયટી પણ એક જ હતી એટલે રોજ સાથે આવવા-જવાને લીધે ટૂંક સમયમાં જ સરસ દોસ્તી થઇ ગઈ હતી. આલયની જિંદગીમાં બિરવા પહેલી જ છોકરી હતી. એ બહુ શરમાળ હતો એટલે સ્કુલ સમયમાં કોઈની સાથે એની દોસ્તી થઇ નહોતી. અહી પણ રોજ ભેગા આવવા-જવાને લીધે જ દોસ્તી વધી હતી.
સામાન્ય રીતે જુવાન છોકરાના જીવનમાં જે પહેલી છોકરી આવી તેની જોડે તેને પ્રેમ થતો જ હોય છે અને એવું જ આલય જોડે થયું. એને ખબર જ ના પડી કે ક્યારે એ બિરવાને ચાહવા લાગ્યો હતો. પણ આલયને જયારે ખબર પડી કે એ બિરવાને પ્રેમ કરવા લાગ્યો ત્યારે આનંદને બદલે દુઃખી થયો હતો. કારણકે બિરવા તો પહેલેથી જ એક છોકરા જોડે પ્રેમમાં હતી અને એને એ વાત બિરવાએ સૌથી પેહલા આલયને જ કરી હતી., તે છોકરાને હા પાડતાં પહેલા પણ તેણે આલયને પોતાનો નિર્ણય જણાવ્યો હતો. આલય તેનો સૌથી નજીકનો મિત્ર હતો. અને આલયને એ વાતનું ગર્વ હતું. આલયે પછી પોતાની લાગણીઓ છુપાવીને એ વાતે ખુશ રેહતો હતો કે તે બિરવાનો સૌથી નજીકનો મિત્ર હતો પણ કોલેજનાં છેલ્લા વર્ષમાં એ ખુશી પણ જતી રહી હતી. બિરવાનો સ્વભાવ ખુબ જ મિત્રતા ભર્યો હતો, એને આલય જેટલી જ દોસ્તી એક બીજા છોકરા, જીવન જોડે થઇ હતી. એક દિવસ આલયે બિરવાને એવું બોલતા સાંભળી હતી કે તેને માટે આલય અને જીવન બંને સરખા નજીકના દોસ્તો છે. એ વખતે આલય ખુબ જ નિરાશ થયો હતો. એ પછી આલયે જાતે જ બિરવા જોડે દોસ્તી ઓછી કરી દીધી હતી, એ બિરવાના પ્રેમીને સહન કરી લેતો પણ દોસ્તીમાં ભાગ તેને મંજુર નહોતો. જો કે જીવન પણ આલય નો મિત્ર જ હતો.... તો પણ... આલયને જીવનની અને બિરવાની દોસ્તી મંજુર નહોતી. 
એ પછી તો બિરવા તેના પ્રેમી જોડે લગ્ન કરીને લંડન જતી રહી હતી અને આલય પણ એના પિતાના ધંધામાં સેટલ થઇ ગયો હતો. અને બિરવા કે જીવન જોડે કોઈ સંપર્ક હતો નહિ. 
પણ આ તો ભૂતકાળ ની વાતો હતી. હવે તો આલયને એમ હતું કે આ ગુસ્સા, જલન, એ બધી લાગણીઓથી એ પોતે ઉપર ઉઠી ચુક્યો છે. હવે તો કદાચ એ બિરવાને પહેલા જેટલો પ્રેમ પણ કરતો ન હતો અને એટલે જ તો છેલ્લા ૬-૭ વર્ષથી કોઈ સંપર્કમાં પણ નહોતો. આ તો અચાનક એક જુનો મિત્ર મળી ગયો જેના દ્વારા બિરવા અત્યારે ભારત આવેલી છે એવી ખબર પડી તો થયું કે જુના સંબધના પ્રતાપે મળવું જોઈએ એટલે...
પણ તો પછી... આજે જયારે પોતાની જેમ જ જીવન પણ બિરવાને મળવા આવ્યો છે એવું જાણીને પોતાને આટલો ગુસ્સો.. કેમ આવ્યો.. છેલ્લે એક જ જવાબ મળ્યો આલયને... આજે પણ હજી બિરવા માટે એ પ્રેમ પોતાના  દિલમાં છે કે એ ખબર નાહી પણ એ જીવન માટેની જલન તો પોતાના દિલમાં છે જ.... એ રજનીશની ચોપડીઓ, એ ફિલસુફીની ચોપડીઓ વાંચીને પણ હજી મોક્ષનો માર્ગ, મુક્તિનો આનંદ હજી દુરની વાત છે. હજી પોતે અદનો આદમી જ છે જે આ સંસારની માયાજાળમાંથી ક્યારેય મુક્ત થતો નથી.... 

મારી નજરે: અલગારી રખડપટ્ટી - રસિક ઝવેરી

આમ તો આ પુસ્તક ૧ અડવાડીયા પેહલા પૂરું કરી દીધું છે પણ વ્યસ્ત દિવસોને લીધે આ બ્લોગ અધુરો હતો. 
આ પુસ્તક મારા wish-listમાં નહોતું પણ પુસ્તકનું નામ વાંચીને જ આકર્ષણ થયું કેમ-કે મને પણ આ રીતે રખડપટ્ટી કરવાનો શોખ છે.... અલગારી.... જો કે હવે ભાગ્યે જ આવો સમય મળે છે પણ કોલેજના દિવસોમાં અમે પણ સારી એવું આવી અલગારી રખડપટ્ટી કરી છે. ફરક એટલો જ કે અમે સુરત-અમદાવાદ-બેંગ્લોર-મુંબઈમાં કરી છે અને રસિક ભાઈએ લંડનમાં. 
આમ તો આ પુસ્તક ૩૦ કરતાં વધારે વર્ષ જુનું છે પણ એમના અનુભવો અને ભારત-લંડન વચ્ચેના સંસ્કૃતિ, સામાજિક વ્યવહારો તફાવતો આજે પણ લાગુ પડે એવા જ છે. 
જેને કારણ વગરની રખડપટ્ટીનો શોખ હોય, અને વ્યવસાય સિવાય બીજા દેશોની સંસ્કૃતિ વિષે જાણવાની ઈચ્છા હોય તેમને મજા આવે એવું પુસ્તક છે.
કાશ, હું ક્યારે આવી રખડપટ્ટી કરી શકીશ!!!!!

Sunday, April 4, 2010

વ્યસ્ત વ્યસ્ત સપ્તાહ...

ગયું સપ્તાહ બહુ વ્યસ્ત વ્યસ્ત રહ્યું. નોકરીમાં, મારો લીડ USA છે એટલે ટીમની જવાબદારી મારી પર હતી  એટલે આપણાં ઉપરાંત ટીમના કામ પણ જોવાના, થોડું અઘરું કામ હતું મારા માટે. પહેલીવારનું હતું ને એટલે, અત્યાર સુધી લીડને કહેતા હતા કે તમે બરાબર મેનેજ નથી કરતા!!! હવે જાતે કરવાનું આવ્યું એટલે ખબર પડી કે કેટલા વીસે સો થાય... એક જ ઉદાહરણ, એક ટીમવાળાએ કહ્યું બહુ બોરિંગ કામ છે આ... મેં કીધું કરવું તો પડશે જ ને.. અને જલ્દી કરવું પડશે... :) .... કાલ સુધી આપણે ફરિયાદી હતા.... આજે....
અને પછી મારા નાના ભાઈની સગાઇ કરી એટલે એમાં વ્યસ્ત હતા.... અને પછી હેત્સીને રમાડવામાં અને અમારા અને ભાઈના ઓરડાનું ફર્નીચરનું કામ કાજ ચાલે છે તો એમાં વ્યસ્ત હતા... પાછુ હમણાં ફેસબુકમાં ફાર્મ-વિલે રમતની રત લાગી છે તો એમાં પણ.. આમ તો કોઈ દી ખેતી કરવા જવાનો નથી તો આ રમતમાં તો કરી લઇ એ...
અને સાથે બક્ષીના ૨ પુસ્તકો પુરા કરી દીધા.. એક તો 'ગુજરાત અને ગુજરાતી'... અને આ પુસ્તકે નિરાશ  કર્યો. થોડાં ધીરુભાઈ માટેના સારા શબ્દો બાદ કરતા એક ગુજરાતી તરીકે ગર્વ થાય કે વાંચવાની મજા આવે એવું કશું જ નથી આ પુસ્તકમાં. સાચી વાતો કડવી લાગે એવું થયું  કૈક.... મહાજાતિ ગુજરાતી જલ્દી વાંચવું પડશે મારે .... :) ... અને બીજું .... ગોધરાકાંડ (રજનીભાઈના બ્લોગ પરથી આ પુસ્તક વિષે માહિતી મળી અને બક્ષીની આગ જરતી ઝુબાન વાંચવાનું મન થયું એટલે વાંચી નાખ્યું) પણ આ બધા જ લેખો મેં આગળ એ સમયના વર્તમાન પત્રોમાં વાંચેલા હતા... કંઈ નવું  નહોતું  અને આ પુસ્તક વાંચ્યા પછી વિષાદ-યોગ આવી જાય કે અંગ્રેજી મીડિયાને, સેક્યુલર લોકોને ગુજરાત પ્રત્યે આટલો દ્વેષ કેમ છે ભાઈ!!!!
હશે.. ગુજરાત તો પણ પ્રગતિ કરી જ રહ્યું છે અને સુરત-અમદાવાદ જેવી રહેવાની મજા બીજે ક્યાંય આવે એમ નથી..... મને હો કે... બીજાની ખબર નહિ...
ચાલો કારીગર બોલાવે છે... કૈક વસ્તુ લાવવાની હશે.... આવજો....